Ванкоген в порошке — инструкция по применению

Инструкция по применению ванкогена в порошке, описание действия препарата, показания к применению порошка ванкогена, взаимодействие с другими лекарствами, применение ванкогена (порошок) при беременности. Инструкции:
Торговое название: Ванкоген
Международное название: Ванкомицин
Лекарственная форма: Порошок для приготовления раствора для инфузий
Показания к применению:
Атс классификация:
J Противомикробные средства для системного применения
J01 Антибактериальные средства для системного применения
J01X Прочие антибактериальные средства
J01X A Гликопептидные антибиотики
Фарм. группа:
Антибактериальные препараты для системного использования. Другие антибактериальные препараты. Антибактериальные препараты гликопептидной структуры. Ванкомицин. Код АТХ J01ХA01
Условия хранения:
В сухом, защищенном от света месте при температуре не выше 25 °С. Приготовленный раствор хранить при температуре от 2 ° С до 8 ° С в течении не более 24-х часов. Хранить препарат в недоступном для детей месте!
Срок хранения:
3 года. Не использовать по истечении срока годности.
Условия продажи: По рецепту
Описание:
Порошок от белого до розоватого, желто-коричневого или коричневого цвета.

Состав ванкогена в порошке

один флакон содержит
бір құтының ішінде

Активное вещество ванкогена

ванкомицина гидрохлорида 500.0 / 1000 (эквивалентно ванкомицину) (500.0 / 1000)
ванкомицин гидрохлориді 500.0 / 1000 (ванкомицинге баламалы) (500.0 / 1000)

Показания к применению порошка ванкогена

  • эндокардит
  • инфекции костей и суставов (в т.ч. остеомиелит)
  • пневмонии
  • инфекции кожи и мягких тканей
  • в случаях аллергии к пенициллину, непереносимости или отсутствия ответа на лечение другими антибиотиками, включая пенициллины или цефалоспорины
  • эндокардитте
  • сүйектер мен буындардың жұқпаларында (соның ішінде остеомиелитте)
  • пневмонияларда
  • тері мен жұмсақ тін жұқпаларында
  • пенициллинге аллергия, пенициллиндер немесе цефалоспориндерді қоса, басқа антибиотиктермен емдеуге жауап болмаған немесе көтере алмаушылық жағдайларында

Противопоказания ванкогена в порошке

  • повышенная чувствительность к ванкомицину
  • неврит слухового нерва
  • беременность и период лактации
  • почечная недостаточность
  • ванкомицинге жоғары сезімталдық
  • есту жүйкесінің невриті
  • жүктілік және лактация кезеңі
  • бүйрек қызметінің жеткіліксіздігі

Побочные действия порошка ванкогена

  • тошнота, рвота, диарея (тяжелая диарея может быть признаком суперинфекции устойчивыми микроорганизмами или развития псевдомембранозного колита)
  • диспноэ, стридор
  • обратимая нейтропения, лейкопения, эозинофилия, тромбоцитопения; редко – агранулоцитоз
  • острая почечная недостаточность, нефротоксичность, проявляющаяся в увеличении плазменных концентраций креатинина и азота мочевины (в случае принятия больших доз ванкомицина); редко - интерстициальный нефрит (у пациентов, принимавших одновременно аминогликозидные антибиотики, и при нарушении функции почек в анамнезе). При отмене ванкомицина функция почек нормализовалась и азотемия прекращалась у большинства пациентов
  • синдром Стивенса-Джонсона, токсический эпидермальный некролиз, васкулит, кожная сыпь, экзантема, воспаление слизистых оболочек, крапивница
  • снижение слуха
  • при нарушениях правил инфузии - тромбофлебит, некроз тканей в месте введения
  • анафилактоидные реакции (снижение артериального давления, шум в ушах, головокружение, учащенное сердцебиение, бронхоспазм, лихорадка)
  • кожная сыпь, синдром «красного человека» (гиперемия верхней части туловища)
  • мышечный спазм в области шеи и спины
  • остановка сердца, снижение артериального давления, приливы, тахикардия
  • жүректің айнуы, құсу, диарея (ауыр диарея төзімді микроорганизмдермен супержұқпаның немесе жалған жарғақшалы колиттің дамуының белгілері болуы мүмкін)
  • диспноэ, стридор
  • қайтымды нейтропения, лейкопения, эозинофилия, тромбоцитопения; сирек – агранулоцитоз
  • бүйрек қызметінің жедел жеткіліксіздігі, плазмада креатинин және мочевина азоты концентрацияларының артуымен білінетін нефроуыттылық (ванкомициннің үлкен дозаларын қабылдаған жағдайда); сирек - интерстициальді нефрит (аминогликозидтік антибиотиктерді бір мезгілде қабылдаған емделушілерде, және бүйрек қызметінің бұзылуы сыртартқыда болғанда). Ванкомицинді тоқтатқанда көптеген емделушілерде бүйрек қызметі қалыпқа келді және азотемия жоғалды
  • Стивенс-Джонсон синдромы, уытты эпидермальді некролиз, васкулит, тері бөртпесі, экзантема, шырышты қабықтардың қабынуы, есекжем
  • естудің нашарлауы
  • инфузия тәртібі бұзалғанда - тромбофлебит, енгізген жердегі тіндердің некрозы
  • анафилактоидтық реакциялар (артериялық қысымның төмендеуі, құлақтың шыңылдауы, бас айналу, жүрек лүпілінің жиілеуі, бронхтың түйілуі, қызба)
  • тері бөртпесі, «қызыл адам» синдромы (дененің жоғарығы бөлігінің гиперемиясы)
  • мойын және арқа тұсындағы бұлшықеттің түйілуі
  • жүректің тоқтап қалуы, артериялық қысымның төмендеуі, қан кернеулер, тахикардия

Особые указания к применению

Препарат предназначен к применению только в условиях стационара.

Детям в возрасте до 3 лет рекомендуется назначать только в том случае, если предполагаемая польза превосходит потенциальный риск. В этом случае новорожденным до 7 дней жизни назначают по 15 мг/кг массы тела, затем - по 10 мг/кг каждые 12 ч; детям до 1 месяца - по 10 мг/кг каждые 8 ч; детям от 1 месяца и старше препарат вводят в суточной дозе 40 мг/кг, разделенной на разовые введения, каждые 6 ч.

Препарат следует вводить инфузионно медленно (не менее 60 мин). Быстрое введение (например, в течение нескольких минут) Ванкогена может сопровождаться выраженным снижением артериального давления и в редких случаях остановкой сердца.

Частота возникновения и тяжесть тромбофлебитов может быть уменьшена за счет правильного разведения исходного раствора и чередования мест введения препарата.

С осторожностью применяют Ванкоген у лиц пожилого возраста (старше 60 лет).

При длительном применении ванкомицина необходимо проведение аудиограммы, контролировать картину периферической крови, функцию почек (общий анализ мочи, показатели креатинина и азота мочевины).

Беременность и лактация
При беременности (II – III триместры) Ванкоген назначают только в том случае, если предполагаемая польза для матери превосходит потенциальный риск для плода. Ванкомицин выделяется с грудным молоком. При необходимости назначения препарата в период лактации следует прекратить грудное вскармливание на период приема препарата.

Особенности влияния на способность управлять транспортным средством или потенциально опасными механизмами
Вопрос о возможности занятий потенциально опасными видами деятельности следует решать только после оценки индивидуальной реакции пациента на препарат.
Препарат тек стационар жағдайында ғана қолдануға арналған.

3 жасқа дейінгі балаларға болжам бойынша пайдасы потенциалды қаупінен басым болған жағдайда ғана тағайындау керек. Мұндай жағдайда дүниеге келгеніне 7 күн болмаған нәрестелерге дене салмағынығ әр кг-на шаққанда 15 мг-нан тағайындайды, содан кейін – әрбір 12 сағат сайын 10 мг/кг; 1 айлыққа дейінгі балаларға – әрбір 8 сағат сайын 10 мг/кг; 1 айдан асқан және одан үлкен балаларға препаратты әрбір 6 сағат сайын бір реттік бөліп берілетін тәуліктік 40 мг/кг дозада енгізеді.
Препаратты инфузиялық жолмен баяу (кем дегенде 60 мин) енгізген жөн. Ванкогенді тез енгізу (мысалы, бірнеше минут ішінде) артериялық қысымның айқын төмендеуімен және сирек жағдайда жүректің тоқтап қалуымен қатарласа жүреді.

Тромбофлебиттердің пайда болу жиілігі және ауырлығы бастапқы ерітіндіні дұрыс сұйылту және препарат енгізілетін жерді алмастырып отыру арқылы азайтылуы мүмкін.

Ванкогенді егде жастағы (60 жастан асқан) адамдарға абайлап қолданады.

Ванкомицинді ұзақ уақыт қолданғанда аудиограмма жүргізу, шеткергі қан көрінісін, бүйрек қызметіне бақылау жүргізу қажет (несепке жалпы талдама, креатинин және мочевина азотының көрсеткіштері).

Жүктілік және лактация
Жүктілік кезінде (II – III триместрлер) Ванкогенді ана үшін алдын ала болжанған пайдасы ұрық үшін қауіптен басым болған жағдайда ғана тағайындайды. Ванкомицин емшек сүтімен бірге бөлініп шығады. Препаратты лактация кезеңінде тағайындау қажет болғанда препаратты қабылдау кезеңінде емшек емізуді тоқтата тұрған жөн.

Көлікті немесе қауіпті механизмдерді басқару қабілетіне ықпал ету ерекшеліктері
Қауіпті қызмет түрлерімен айналысу жөніндегі мәселені емделушінің препаратқа жекелей реакциясына баға берілгеннен кейін ғана шешкен жөн.

Дозировка и способ применения

Взрослые
Доза для больных с нормальной функцией почек составляет 2 г в/в (по 500 мг каждые 6 ч или по 1 г каждые 12 ч). Каждую дозу следует вводить со скоростью не более 10 мг/мин или в течение не менее 60 мин. Возраст и наличие ожирения у пациента могут потребовать изменения обычной дозы на основании определения концентрации ванкомицина в сыворотке.

Дети
Обычная доза составляет 10 мг/кг и вводится в/в каждые 6 ч. Каждую дозу следует вводить в течение не менее 60 мин.

Дети раннего возраста и новорожденные
Для новорожденных начальная доза должна составлять 15 мг/кг, а затем 10 мг/кг каждые 12 ч в течение первой недели их жизни. Начиная со второй недели жизни - каждые 8 ч до достижения возраста 1 мес. Препарат следует вводить в течение не менее 60 мин. Схема дозирования ванкомицина у новорожденных приведена в следующей таблице.

Рекомендации по дозированию ванкомицина у новорожденных

а - ВМНБ = возраст с момента начала беременности (возраст внутриутробного развития плюс хронологический возраст).
b - если концентрация креатинина сыворотки составляет >1.2 мг/дл, то применяют начальную дозу 15 мг/кг каждые 24 ч.
с - для определения дозы для этих больных не используют концентрацию креатинина сыворотки, поскольку этот показатель в данном случае не информативен или из-за отсутствия информации.

У таких больных целесообразно проводить тщательный мониторинг концентрации ванкомицина в сыворотке.

Больным с нарушенной функцией почек необходимо индивидуально подбирать дозу. Для подбора дозы ванкомицина для этой группы больных можно использовать уровень креатинина сыворотки.

У пожилых больных ванкомицин имеет более низкий клиренс и больший объем распределения. У этой группы подбор дозы целесообразно проводить на основании концентраций ванкомицина в сыворотке.

У недоношенных детей и у пожилых больных в результате сниженной функции почек может потребоваться значительное снижение дозы, чем это можно предположить. Следует регулярно контролировать концентрацию ванкомицина в сыворотке. В приведенной ниже таблице указаны дозы ванкомицина в зависимости от клиренса креатинина.

Таблица доз ванкомицина для больных с нарушенной функцией почек

Эту таблицу нельзя применять для определения дозы препарата при анурии. Таким больным следует назначать начальную дозу 15 мг/кг массы тела для быстрого создания терапевтических концентраций препарата в сыворотке. Доза, необходимая для поддержания стабильной концентрации препарата, составляет 1.9 мг/кг/24 ч. Больным с выраженной почечной недостаточностью целесообразно вводить поддерживающие дозы 250-1000 мг 1 раз в несколько дней. При анурии рекомендуется доза 1 г каждые 7-10 дней.

Правила приготовления и введения препарата

Раствор для внутривенного введения: раствор готовят непосредственно перед введением препарата. Для этого во флакон с сухим, стерильным порошком добавляют необходимый объем воды для инъекций (10 мл во флакон, содержащий 500 мг ванкомицина и 20 мл во флакон, содержащий 1 г ванкомицина), чтобы получить раствор с концентрацией 50 мг/мл. Полученный раствор подлежит дальнейшему разведению 5% раствором декстрозы для инъекций или 0,9% раствором натрия хлорида для инъекций до концентрации не более 5 мг/мл (раствор, содержащий 500 мг ванкомицина разводят в 100 мл инфузионного раствора, раствор, содержащий 1 г ванкомицина разводят в 200 мл инфузионного раствора). Растворы, приготовленные на основе 0,9% натрия хлорида или 5% декстрозы, могут храниться в холодильнике (от +2 до +8 °С) в течение 24 ч.

При псевдомембранозном колите, вызванном Сlostridium difficile вследствие применения антибиотиков, а также для лечения стафилококкового энтероколита препарат назначают внутрь. Взрослым суточная доза составляет 0,5-1 г, разделенная на 3-4 приема; курс лечения - 7-10 дней. Детям суточную дозу устанавливают из расчета 40 мг/кг массы тела. Кратность приема 3-4 раза/сут. Продолжительность лечения - 7-10 дней. Максимальная суточная доза не должна превышать 2 г.

Раствор для приема внутрь: перед приемом содержимое флакона (500 мг) растворяют в 30 мл воды и затем принимают внутрь или вводят через зонд. Для улучшения вкуса раствора к нему можно добавлять обычные пищевые сиропы и отдушки.
Ересектер
Бүйрек қызметі қалыпты науқастар үшін доза к/і 2 г құрайды (әрбір 6 сағат сайын 500 мг-нан немесе әрбір 12 сағат сайын 1 г-нан). Әрбір дозаны минутына 10 мг-нан асырмай немесе кем дегенде 60 минут жылдамдықпен енгізген жөн. Емделушінің жасы және семіздіктің болуы әдеттегі дозаны ванкомициннің сарысудағы концентрациясын анықтау негізінде өзгертуді қажет етуі мүмкін.

Балалар
Әдеттегі доза 10 мг/кг құрайды және к/і әрбір 6 сағат сайын енгізіледі. Әрбір дозаны кем дегенде 60 минут ішінде енгізген жөн.

Ерте жастағы балалар және жаңа туған нәрестелер
Жаңа туған нәрестелер үшін бастапқы доза 15 мг/кг құрауы тиіс, ал содан кейін өмірінің алғашқы аптасы ішінде әрбір 12 сағат сайын 10 мг/кг. Өмірінің екінші аптасынан бастап 1 айға жеткенше - әрбір 8 сағат сайын. Препаратты кем дегенде 60 минут бойы енгізген жөн. Ванкомициді жаңа туған нәрестелерге дозалау сызбасы келесі кестеде берілген.

Жаңа туған нәрестелерге ванкомицинді дозалау жөнінде нұсқаулар

а - ЖБСЖ = жүктілік басталған сәттегі жасы (жатыр ішіндегі даму жасы плюс хронологиялық жасы).
b – егер сарысудағы креатинин концентрациясы >1.2 мг/дл құраса, онда бастапқы 15 мг/кг дозаны әрбір 24 сағат сайын қолданады.
с – осы науқастарда дозаны анықтау үшін сарысудағы креатинин концентрациясын пайдаланбайды, өйткені бұл көрсеткіш аталған жағдайда ақпараттың жоқтығынан мәлімделген жоқ.

Мұндай науқастарда ванкомициннің сарысудағы концентрациясына мұқият мониторинг жүргізген жөн.

Бүйрек қызметі бұзылған науқастарға дозаны жекелей таңдау қажет. Науқастардың осы тобында ванкомицин дозасын таңдау үшін сарысу креатинині деңгейін пайдалануға болады.

Егде жастағы науқастарда ванкомициннің клиренсі төмен және таралу көлемі үлкен. Осы топ үшін дозаны таңдауды ванкомициннің сарысудағы концентрациясының негізінде жүргізген жөн.

Шала туған балаларда және егде жастағы науқастарда бүйрек қызметінің төмен болуының нәтижесінде дозаны шамалануынша едәуір төмендету қажет етілуі мүмкін. Ванкомициннің сарысудағы концентрациясын жүйелі түрде бақылап отырған жөн. Төменде келтірілген кестеде креатинин клиренсіне байланысты ванкомицин дозалары көрсетілген.

Бүйрек қызметі бұзылған науқастарға арналған ванкомицин дозаларының кестесі

Бұл кестені анурияда препарат дозасын анықтау үшін қолдануға болмайды. Мұндай науқастарға сарысуда препараттың емдік концентрациясын тезірек жасау үшін бастапқы дозаны дене салмағының әр кг-на шаққанда 15 мг-нан тағайындаған жөн. Препараттың тұрақты концентрациясын демеу үшін қажетті доза 1.9 мг/кг/24 сағ. құрайды. Бүйрек қызметінің айқын жеткіліксіздігі бар науқастарға бірнеше күн 1 рет 250-1000 мг демеуші дозаларды енгізген жөн. Анурияда әрбір 7-10 күн сайын 1 г доза керек.

Препаратты дайындау және енгізу тәртібі

Көктамыр ішіне енгізуге арналған ерітінді: ерітіндіні препаратты тура енгізер алдында дайындайды. Ол үшін құрғақ, стерильді ұнтағы бар құтыға, 50 мг/мл концентрациядағы ерітіндіні алу үшін, инъекцияға арналған судың қажетті мөлшерін құяды (500 мг ванкомицині бар құтыға 10 мл және 1 г ванкомицині бар құтыға 20 мл). Алынған ерітінді әрі қарай инъекцияға арналған декстрозаның 5% ерітіндісімен немесе инъекцияға арналған 0,9% натрий хлоридінің ерітіндісімен 5 мг/мл-ден аспайтын концентрацияға дейін сұйылтылады (500 мг ванкомицині бар ерітіндіні 100 мл инфузиялық ерітіндіде, 1 г ванкомицині бар ерітіндіні 200 мл инфузиялық ерітіндіде сұйылтады). 0,9% натрий хлориді немесе 5% декстроза негізінде дайындалған ерітінділер тоңазытқышта (+2 - +8 °С) 24 сағат бойы сақтала алады.

Антибиотиктерді қолдану салдарынан Сlostridium difficile-ден туындаған жалған жарғақшалы колитте, сондай-ақ стафилококктік энтероколитті емдеу үшін препаратты ішке тағайындайды. Ересектерде тәуліктік доза 3-4 қабылдауға бөлінген 0,5-1 г құрайды; емдеу курсы - 7-10 күн. Балаларға тәуліктік дозаны дене салмағының әр кг-на шаққанда 40 мг есебінен белгілейді. Қабылдау саны – тәулігіне 3-4 рет. Емдеу ұзақтығы – 7-10 күн. Ең жоғары тәуліктік доза 2 г-нан аспауы тиіс.

Ішуге арналған ерітінді: қабылдар алдында құтының ішіндегі (500 мг) затты 30 мл суда ерітеді, содан кейін ішке қабылдайды немесе сүңгі арқылы енгізеді. Ерітіндінің дәмін жақсарту үшін оған әдеттегі тағамдық шәрбатты және хош иістендіргіштерді қосады.

Взаимодействие с лекарствами

При одновременном применении Ванкогена и других потенциально нейротоксичных и/или нефротоксичных препаратов (этакриновая кислота, аминогликозидные антибиотики, миорелаксанты, цисплатин) возможно взаимное усиление токсического действия, что требует тщательного наблюдения за возможным развитием данных симптомов.

Не рекомендуется одновременное применение Ванкогена с ототоксичными препаратами в связи с возможным усилением ототоксического эффекта. При одновременном применении антигистаминные препараты могут маскировать симптомы ототоксического действия ванкомицина (шум в ушах).

При одновременном назначении ванкомицина и средств для анестезии увеличивается риск возникновения артериальной гипотензии, эритемы, крапивницы, зуда, а также возможно развитие анафилактоидных реакций.

Раствор ванкомицина имеет низкий рН, что может вызвать физическую или химическую нестабильность при смешивании с другими растворами. Следует избегать смешивания со щелочными растворами. Не существует перекрестной резистентности между ванкомицином и другими антибиотиками.

Не рекомендуется одновременное применение Ванкогена с хлорамфениколом, глюкокортикостероидами, метициллином, гепарином, аминофиллином, цефалоспоринами и фенобарбиталом.
Ванкогенді және басқа потенциалды нейроуытты және/немесе нефроуытты препараттарды (этакрин қышқылы, аминогликозидтік антибиотиктер, миорелаксанттар, цисплатин) бір мезгілде қолданғанда уытты әсерлері өзара күшеюі мүмкін, бұл осы симптомдардың пайда болуын мұқият бақылауды қажет етеді.

Ванкогенді, отоуытты әсері күшеюі мүмкін болғандықтан, отоуытты препараттармен бір мезгілде қолдануға болмайды. Антигистаминдік препараттарды бір мезгілде қолданғанда ванкомициннің отоуытты әсерінің симптомдары (құлақтың шыңылдауы) бүркемеленуі мүмкін.

Ванкомицинді және анестезияға арналған дәрілерді бір мезгілде тағайындағанда артериялық гипотензияның, эритеманың, есекжемнің, қышынудың пайда болу қаупі артады, сондай-ақ анафилактоидтық реакциялар пайда болуы мүмкін. Ванкомицин ерітіндісінің рН төмен болады, бұл басқа ерітінділермен араластырған кезде физикалық және химиялық тұрақсыздықты туындатуы мүмкін. Сілтілік ерітінділермен араластырмаған жөн.

Ванкомицин мен басқа антибиотиктер арасында айқаспалы төзімділік жоқ. Ванкогенді хлорамфениколмен, глюкокортикостероидтармен, метициллинмен, гепаринмен, аминофиллинмен, цефалоспориндермен және фенобарбиталмен бір мезгілде қолдануға болмайды.

Передозировка ванкогеном в порошке

Симптомы: усиление выраженности побочных явлений.

Лечение: препарат следует отменить. Проводят симптоматическую терапию. Рекомендуется введение жидкости и контроль плазменных концентраций ванкомицина. Для быстрого удаления избытка ванкомицина из организма гемофильтрация является более эффективной, чем гемодиализ.
Симптомдары: жағымсыз құбылыстар айқындылығының күшеюі.

Емдеу: препаратты қабылдауды тоқтатқан жөн. Симптоматикалық ем жүргізеді. Сұйықтықтар енгізу және ванкомициннің плазмалық концентрацияларын бақылау керек. Ванкомициннің артығын организмнен тезірек шығару үшін гемодиализге қарағанда гемофильтрация тиімдірек болып табылады.

Фармакологические свойства

Фармакокинетика

При внутривенном введении 500 мг ванкомицина средняя концентрация в плазме составляет около 33 мкг/мл через 1 ч после введения, при внутривенном введении ванкомицина в дозе 1 г средняя концентрация в плазме в 2 раза выше. Максимальная концентрация в плазме крови достигается через 1 ч после инфузии и составляет 20-50 мкг/мл. Через 12 ч после инфузии концентрация ванкомицина составляет 5-10 мкг/мл. Связывание с белками плазмы крови составляет 55%.

Распределение
Ванкомицин легко проникает в жидкие среды организма (плевральную, синовиальную, перикардиальную, асцидную жидкости). Через гематоэнцефалический барьер хорошо проникает только при воспаленных мозговых оболочках.

Выведение
75-90% препарата выводится почками путем клубочковой фильтрации, от 40 до 100% введенной дозы - в неизмененном виде. В незначительном количестве выводится с желчью. Период полувыведения - 4 - 6 ч. При нарушениях функции почек выведение ванкомицина замедляется.
Көктамыр ішіне 500 мг ванкомицинді енгізгенде 1 сағат өткеннен кейін плазмадағы орташа концентрациясы 33 мкг/мл-ге жуықты құрайды, 1 г доза ванкомицинді көктамыр ішіне енгізген кезде плазмадағы орташа концентрация 2 есе жоғары болады. Инфузиядан кейін қан плазмасында ең жоғары концентрацияға 1 сағаттан соң жетеді және 20-50 мкг/мл құрайды. Инфузиядан кейін 12 сағаттан соң ванкомициннің концентрациясы 5-10 мкг/мл құрайды. Қан плазмасы ақуыздарымен байланысуы 55% құрайды.

Таралуы
Ванкомицин организмнің сұйық ортасына (плевральді, синовиальді, перикардиальді, асцидті сұйықтықтарына) оңай өтеді. Гематоэнцефалдық бөгет арқылы тек ми қабықтары қабынғанда ғана жақсы өтеді.

Шығарылуы
Препараттың 75-90%-ы шумақтық сүзілу жолымен бүйректер арқылы, енгізілген дозаның 40%-дан 100%-ға дейіні өзгермеген күйінде шығарылады. Аздаған мөлшері өтпен бірге шығарылады. Жартылай шығарылу кезеңі – 4 - 6 сағат.

Бүйрек қызметі бұзылғанда ванкомициннің шығарылуы баяулайды.

Фармакодинамика

Антибиотик из группы гликопептидов. Препарат оказывает бактерицидное действие. Ингибирует синтез клеточной стенки бактерий, повышает ее проницаемость, изменяет синтез РНК.

Активен в отношении грамположительных микроорганизмов: Staphylococcus spp.(в т.ч. Staphylococcus aureus и Staphylococcus epidermidis, включая метициллин-устойчивые штаммы), Streptococcus spp. (в т.ч. Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus viridans, ), Enterococcus spp. (в т.ч. Enterococcus faecalis), Listeria spp., Corynebacterium diphtheriae, Clostridium spp., Actinomyces spp.

Значение минимальной подавляющей концентрации для большинства чувствительных к антибиотику микроорганизмов менее 5 мкг/мл, значение минимальной подавляющей концентрации для толерантного Staphylococcus aureus в пределах 10 мкг/мл - 20 мкг/мл.
Гликопептидтер тобына жататын антибиотик. Препарат бактерицидтік әсер береді. Бактериялардың жасушалық қабырғасының синтезін тежейді, оның өткізгіштігін арттырады, РНҚ синтезін өзгертеді.

Мына грамоң микроорганизмдерге қатысты белсенді: Staphylococcus spp.(соның ішінде Staphylococcus aureus және Staphylococcus epidermidis, метициллин-төзімді штаммдарды қоса есептегенде), Streptococcus spp. (соның ішінде Streptococcus pyogenes, Streptococcus agalactiae, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus viridans), Enterococcus spp. (соның ішінде Enterococcus faecalis), Listeria spp., Corynebacterium diphtheriae, Clostridium spp., Actinomyces spp.

Антибиотиктерге сезімтал микроорганизмдердің көпшілігі үшін ең төмен бәсеңдететін концентрациясының мәні – 5 мкг/мл-ден аз, толерантты Staphylococcus aureus үшін ең төмен бәсеңдететін концентрациясының мәні – 10 мкг/мл - 20 мкг/мл шегінде.

Упаковка и форма выпуска

По 500 мг или 1 г препарата помещают в стеклянные флаконы, укупоренные резиновой пробкой, обжатые алюминиевым колпачком и закрытые предохраняющим пластмассовым колпачком. По 1 флакону вместе с инструкцией по медицинскому применению на государственном и русском языках помещают в коробку из картона.
Резеңке тығынмен тығындалған, алюминий қалпақшамен қаусырылған және қорғағыш пластмасса қалпақшамен жабылған шыны құтыларға препарат 500 мг-нан немесе 1 г-нан салынған. 1 құты медицинада қолданылуы жөнінде мемлекеттік және орыс тілдеріндегі нұсқаулықпен бірге картон қорапқа салынған.